Half maart appt een werkneemster haar leidinggevende dat ze de ziekte van Pfeiffer heeft. Ze is al moe van de kleinste inspanning en slaapt overdag veel. Twee weken later doet ze mee aan een Hyrox. Dat is een snel populair geworden fitnesswedstrijd, waarbij je acht keer een kilometer hardloopt met na elke kilometer een zware oefening. Geen rondje wandelen dus.
De werkgever hoorde het een paar dagen later en ontsloeg haar op staande voet. De kantonrechter in Tilburg vond dat terecht (ECLI:NL:RBZWB:2026:8540).
Wie bepaalt of je ziek bent?
Op het eerste gezicht is dat nog niet zo eenvoudig. Een werkgever mag namelijk niet zelf bepalen of iemand ziek is. Dat doet de bedrijfsarts. Die had haar in dit geval zelfs aangeraden activiteiten te doen die haar energie gaven. Daarnaast zei de werkneemster dat haar werkgever allang van de Hyrox wist, omdat ze er eerder een vrije dag voor had aangevraagd.
Vertrouwen = key
Toch trok de rechter een andere conclusie. Volgens hem draaide de zaak om iets anders: zij had zelf een beeld geschetst van iemand die nauwelijks uit bed kwam en dat beeld klopte niet. Toen de werkgever haar daarop aansprak, zei ze alleen dat sporten gezond is. Daar nam de rechter geen genoegen mee.
De voorgeschiedenis woog ook mee. De werkgever was haar het jaar ervoor al vaak tegemoet gekomen, met minder uren en vrije maandagen voor haar dochter. Toch kwam ze regelmatig te laat, meldde ze zich af of ging ze eerder weg. Bij de verlenging van haar contract hadden ze nog afgesproken het vertrouwen te herstellen. Na de Hyrox was dat vertrouwen weg.
Toch een transitievergoeding
Toch ging ze niet met lege handen naar huis. Ze kreeg een transitievergoeding van € 877,50. Dat komt door het arrest New Hairstyle van de Hoge Raad: een dringende reden betekent niet automatisch dat je ook ernstig verwijtbaar hebt gehandeld. De rechter vond haar gedrag verwijtbaar, maar niet ernstig genoeg om de vergoeding te laten vervallen.
En de werkgever?
Omgekeerd moest zij de werkgever ook iets betalen. Wie ontslag op staande voet uitlokt, is een schadevergoeding verschuldigd. De werkgever vroeg het loon tot het einde van haar contract, zo'n € 18.800. De rechter maakte daar één maandloon van, € 2.106, omdat de werkgever niet had laten zien dat hij echt schade had geleden.
Verder wilde de werkgever loon terug voor 120 uur die ze nooit had ingehaald. Dat werd afgewezen. Er was wel afgesproken dat ze die uren zou inhalen, maar de werkgever had nooit geregeld wanneer. Dan kun je het haar achteraf moeilijk verwijten. Hierdoor is het van cruciaal belang om dergelijke afspraken tussen werknemer en werkgever goed vast te leggen.
Wat leert deze uitspraak?
Een werkgever kan een zieke werknemer niet ontslaan omdat hij denkt dat die niet echt ziek is. Dat oordeel is aan de bedrijfsarts. Het wordt anders als een werknemer zelf een beeld van zijn gezondheid schetst dat niet blijkt te kloppen. Dan gaat het niet meer om ziekte maar om vertrouwen en dat kan wel een dringende reden zijn. Daarbij valt op dat een terecht ontslag op staande voet niet betekent dat de werknemer alles kwijt is en dat de werkgever ook niet zomaar het volle bedrag van de schadevergoeding krijgt.
Hulp nodig?
Ziek zijn en toch sporten: soms mag het, soms kost het je je baan. Het verschil zit vaak in de details. Wil je weten wat wel en niet kan als een werknemer ziek is, of sta je zelf voor zo'n situatie? Neem dan gerust contact met ons op. We denken graag met je mee.
Geschreven door Kaan Pamuk, juridisch stagiair